Perfect

Wie is er perfect? Jij? Nou ik niet.

Ik ben jarenlang een perfectionist geweest en vond dat anderen mijn kwaliteitsniveau moesten hanteren. Arrogant eigenlijk. Want wie ben ik om te bepalen dat je voor jezelf of voor jouw bedrijf een 10 moet halen terwijl je misschien tevreden bent met een 8.

Alleen, die vlieger ging vroeger voor mij niet op. Ik bepaalde voor de klant wat en hoe het moest zijn. Dus ging ik ijverig te werk, werkte urenlang door en zorgde ervoor dat alle punten en komma’s perfect waren. Dan pas was ik tevreden. Met een bovengemiddelde uitkomst hoefde je bij mij niet aan te komen. Welnee.

Resultaten uit het verleden, bieden geen garantie

Op enig moment leidde die instelling tot het volgende “volmaakte” plaatje. Ik werkte aan twee grote projecten. Bij de ene klant kon ik die door mij gewaardeerde perfectie leveren en waarborgen. Bij de andere….

Mmm, dat was geen succesverhaal. Ik merkte dat ondanks mijn enthousiasme, gedrevenheid en hang naar perfectie, ik mij niet met twee fulltime projecten tegelijk kon bezighouden. Hoe graag ik het wilde. En ondanks dat ik van mening was dat ik deze twee grootschalige klussen aan moest kunnen. Mirella zou dat varkentje wel wassen. Boy, what was I wrong.

Het kostte me bloed, zweet, tranen, uren werk en veel frustratie. Tot diep in de nacht, soms wel zeven uur achter elkaar, was ik bezig met de opdrachten. Het heeft mij bijna mijn gezondheid gekost. Als de klant nou blij was, dan was die overmatige inspanning voor mij geen enkel probleem. Ik heb echter moeten praten als Brugman omdat het proces helaas niet naar tevredenheid verliep. Die klant had duidelijk andere verwachtingen. Ai, dat was pijnlijk. Gelukkig heb ik het later recht kunnen breien. En laten we eerlijk zijn. Op sommige momenten moet je het boetekleed aantrekken.

Mijn zakelijke partner gaf destijds overigens ongezouten aan dat deze netelige situatie waarin ik mij bevond, goed voor me was. Hij was het er sowieso niet mee eens dat ik de lat altijd zo hoog legde. Enfin, een mooi leermoment. Want het gebeuren heeft mij verschillende dingen laten beseffen.

Van fouten kun je leren

Fouten maken is het ergste wat iemand kan overkomen, toch? Daarom doen we hard ons best blunders te voorkomen. We blijven graag aan de veilige kant van de weg. Als we onze nek niet uitsteken, zal onze kop niet rollen wanneer de zaken in de soep lopen. Waarom eigenlijk? Ieder mens maakt fouten.

We kennen manieren om het aantal fouten te verminderen. Door je goed voor te bereiden en naar jouw gevoel te luisteren. Door overzicht te hebben en risico’s en voordelen af te wegen. Door informatie op te vragen en zaken te onderzoeken en door te overleggen. Zo beperk je de kans om de plank flink mis te slaan.

Wat is een fout of een verkeerde beslissing? En wat gebeurt er vervolgens? Of wat niet? De meeste verkeerde keuzes of fouten zijn niet doorslaggevend. En voordat iedereen moord en brand schreeuwt, is relativering vaak verfrissend. Ik hoorde topcoach Judymay Murphy tijdens een training zeggen: ‘Relax dude, this deal doesn’t make or break you.’

En dat klopt. Voor perfectionisten doorgaans moeilijk te accepteren. Tenslotte kan het altijd beter, mooier en sneller. Dat was mijn lijfspreuk. Tegenwoordig zeg ik dat acties / keuzes / veranderingen en dergelijke misschien lastig zijn maar niet onmogelijk.

Daarnaast is het slim om bij een verkeerde keuze open te staan voor terugkoppeling. Of zelf hierom te vragen wanneer je constateert dat het niet de juiste beslissing was. Daar kun je van leren. Het maken van fouten is een goede manier om erachter te komen hoe je het de volgende keer beter kunt doen. Stel dat je nooit fouten maakt, ga je dan wel vooruit? Jouw verbeterpunten kom je zo nooit te weten en er is geen groei. Hetzelfde geldt voor perfectionisme. Als je hier verkrampt aan vasthoudt en niet durft los te laten, dan houd je ook jouw ontwikkeling tegen. Want die grote hoeveelheid tijd die je aan een project of activiteit spendeert, ontneemt jou de kans je bezig te houden met andere en/of nieuwe uitdagingen. Uit jouw comfortzone gaan, betekent per definitie dat het niet samen gaat met foutloos willen handelen. Het is nieuw, je weet niet wat je te wachten staat. Hoe je anticipeert. Of hoe je oplossingsgericht te werk gaat. Het is tenslotte onbekend terrein. En daar ligt juist de groei.

Ik heb ondertussen door schade en schande, door vallen en opstaan, bij geleerd. Ook omdat ik zag wat het effect van perfectionisme is op mijn eigen lichamelijke en geestelijke gezondheid en op medewerkers binnen diverse organisaties.

Binnen bedrijven zie je mensen die perfectionistisch zijn ingesteld zwoegen. Of ze gaan er zelfs aan onder door. Het is immers nooit goed genoeg. Dat is fnuikend voor het zelfvertrouwen. Ze werken hard en gaan verbeten aan de slag. Omdat het resultaat niet conform hun eigen wensen is, ploeteren ze nog langer door. Hup een schepje erboven op. Of dan maar buiten werktijd de opdracht verbeteren. Daarnaast ontbreekt begrip voor iemand die buitensporig aan het werk is. Anderen binnen de organisatie vinden de persoon een uitslover of weinig effectief. Vanuit hun standpunt besteedt de perfectionist veel te veel tijd aan een klus. En ze zijn nooit tevreden dus een compliment geven over het afgeleverde werk is bij hen tevergeefs.

En wat is het effect bij de doelgroep coaches en adviseurs? Wat doet het met hen of met jou? Je bent zo gedreven het perfect te doen. Je werkt extra lang door en dit gaat natuurlijk ten koste van efficiënt handelen. Stel je offreert voor acht uur. In de praktijk duurt het 12 uur omdat je het per se uitstekend wil doen. Hoe zinvol is dat? En ja, je haalt er voldoening uit. Je levert tenslotte perfect werk af. De klant is super tevreden maar… is dat het waard? Staat het geleverde werk en de bijbehorende prestatie nog wel in verhouding? En is de klant al blij met 80% in plaats van 100% wat jij koste wat kost wil realiseren? Vragen om bij stil te staan.

 

Goed is goed genoeg

Ben jij een type dat de lat hoog legt en zodra je zicht hebt op de haalbaarheid, de lat nog hoger legt? Wellicht lever je continu strijd; je gaat links als iedereen rechts gaat. Tegen alle voorspellingen in ga je toch met dat project aan de slag, je zal ze wel wat laten zien. Trots en voldoening wenken aan de horizon. Voor jou betekent nee niet automatisch kan niet. Je geeft alles dat je hebt. En dan loopt het spaak. De boog was te lang gespannen. Het vechten tegen de bierkaai heeft zijn tol geëist, lichaam en geest zijn uit balans. Waarschijnlijk behaal je jouw doelen met winst maar jouw verlies aan energie is groter. Misschien had je het beter naar het oordeel van anderen kunnen luisteren. Of tevreden zijn met resultaten op een kleinere schaal.

Een voordeel van hard werken in combinatie met een perfectionistische instelling is dat je iets voor elkaar krijgt dat een ander niet lukt. En dat je meer levert dan dat de ander verwacht. Een nadeel is dat je over jouw eigen grenzen gaat. En dat de verhouding tijd-kwaliteit uit balans is. Je stopt er te veel uren in waardoor de marges minimaal zijn. Of andere opdrachten blijven liggen. Je slaat door in perfectionisme. Er zijn situaties dat je moet accepteren dat wat je aanlevert goed genoeg is.

Als ex perfectionist wens ik jou de wijsheid om op een gezonde manier met deze attitude om te gaan. Indien van toepassing bij jezelf of bij de persoon of personen die je begeleidt. Alle ervaringen zijn mijns inziens leermomenten. Door nieuwe inzichten, ben je in staat opnieuw keuzes te maken en jouw mindset op een positieve manier te beïnvloeden. Door los te laten en minder spastisch te werk te gaan om uitmuntende resultaten te halen, heb ik veel meer vrijheid gekregen. Dat gun ik jou ook.

Stay healthy and happy, Mirella Eickhof, Jobtimist

Dit artikel is opgenomen in het blad Coachlink in november 2020

Uit je comfortzone